Een EK of WK blijft een aparte gewaarwording in een internationale

omgeving als het Europees Parlement. Dat sport verbroedert merkten we

tijdens ‘onze’ eerste wedstrijd, die Deense en Nederlandse medewerkers

en politici samen bekeken. Tegelijkertijd neemt ook de nationale trots

toe: het kantoor van mijn medewerkers is ineens opvallend oranje en

uit de burelen van de Spaanse en Franse collega’s klonken de afgelopen

week getergde kreten. Eenmaal terug thuis in Nederland valt me op hoezeer de Nederlandse bevolking openstaat voor nieuwe invloeden enervaringen. Zo zijn we inmiddels ervaren vuvuzela-bespelers.

Ook culinair gezien staan we ineens overal voor open. Rondom de

wedstrijd Nederland-Japan zag ik de buren massaal aan de sushi en wie

had er voor het WK gehoord van een 'skottelbraai', het Zuid-Afrikaanse

compromis tussen Amerikaanse barbecue en de Aziatische wok? Een maand

geleden nog geheel onbekend, nu de nieuwe aanwinst in menige

achtertuin. Soms zou je willen dat Nederlanders net zo trots zouden

zijn op onze eigen producten en niet alleen op al dat exotische van

veraf. Maar goed, de supermarkten kunnen de proviand voor op en om de

skottelbraai amper aanvoeren. Zij verwachten dankzij het WK 50 miljoen euro

extra te incasseren. Hopelijk ziet ook de boer daar iets van terug, al

is de ervaring helaas anders. Volgende week zal de landbouwcommissie

van het Europees Parlement in het rapport van collega Bové de

Commissie aansporen eindelijk iets aan deze kromme margeverdeling te

doen.

Wat we bij al dat voetbalgeweld en die culinaire excessen nog wel eens

vergeten is dat Nederland en Europa niet alleen tijdens het WK maar al

sinds jaar en dag de belangrijkste agrarische handelspartners zijn voor

Zuid-Afrika. Meer dan de helft van Zuid-Afrika’s agroproducten vinden

hun weg naar de EU, zoals wijn, maïs, sinaasappels, druiven en

rietsuiker. De import vanuit de EU is een stuk kleiner, waardoor de

handelsbalans ruim een miljard euro in de plus staat. Dezelfde trend zien

we trouwens voor het hele continent Afrika, dat dankzij speciale

handelsakkoorden voor de armste landen vrije toegang heeft tot de

Europese markt. De EU is dan ook de grootste importeur van

landbouwproducten uit Afrika.

Toch slagen burgers en (erger nog) politici er keer op keer weer in

te spreken over het ‘fort Europa’ waar producten uit

ontwikkelingslanden geen tot weinig toegang krijgen en dat eigen producten

massaal met exportsubsidies op de wereldmarkt dumpt. Twintig jaar

geleden hadden ze een punt, maar inmiddels loopt Europa voorop in

markttoegang voor de armste landen. Eenzijdig hebben we besloten in

2013 alle exportsteun te stoppen. Zelfs met Obama in het Witte Huis

heeft Amerika dat moedige voorbeeld nog niet durven volgen.

Ik hoop dat deze boodschap ook aankomt bij degenen die braden rond de 'skottel' en verder wens ik iedereen natuurlijk nog veel voetbalplezier toe!

Skottelbraai is a post from De Lange Adem.

Onlangs bracht ik een bezoek aan de afvalverbrandingsinstallatie op het Europark van Coevorden. Samen met o.a. ons Drentse Tweede Kamerlid Margreeth Smilde en de fractievoorzitter van CDA Coevorden, Jeroen Huizing, was onze partij daar goed vertegenwoordigd. Nu breng ik als woordvoerder milieu wel vaker een bezoek aan een installatie voor afvalverwerking, maar door haar ligging is deze installatie wel erg uniek: afval wordt vanuit Nederland en Duitsland aangevoerd, de verbrandingsoven staat in Duitsland en het transformatorhuis dat stoom omzet in energie staat op Nederlands grondgebied en levert elektriciteit aan het Nederlandse net.

Een win-winsituatie, zou je denken, precies zoals Europa bedoeld is. Immers, in de relatief dun bevolkte gebieden Drenthe en de regio Emlichheim hebben twee aparte centrales geen zin. Tel je beide regio's samen, dan is er wel behoefte aan een moderne afvalverbrandingsinstallatie en hoeft er niet gesleept te worden met afval buiten de regio. In de praktijk viel dat helaas nogal tegen. Hoewel er Europese wetten zijn over het vervoeren en verwerken (en het liefst hergebruiken) van afval, komt er bij grensoverschrijdend transport van afval een flink pak papierwerk kijken. Bovendien helpt het natuurlijk niet als een van beide landen (u raadt al welk…) vooruit gaat lopen op Europese regels, zodat de wetten aan beide kanten van de grens niet meer overeenkomen.

Graag probeer ik mijn steentje bij te dragen aan het opheffen van onnodige knelpunten aan de grens. We hebben de hefbomen aan de grens immers niet afgeschaft om nieuwe, virtuele barrières in het leven te roepen. Mooi dat we daarvoor als CDA in Drenthe, Den Haag en Brussel de handen ineen kunnen slaan.

Grensgeval is a post from De Lange Adem.

Misschien kent u de prijswinnende film van de Duitse regisseur Wim Wenders, "Der Himmel über Berlin". Wellicht lag het aan de goede CDA-CDU bijeenkomst waar ik een aantal weken geleden was (waarbij ook de Euregio vertegenwoordigd was), maar aan die Duitse film uit 1987 moest ik deze week denken toen we in Straatsburg werden geconfronteerd met de stopzetting van het luchtverkeer. In Wenders’ film kijken twee engelen neer op de gedeelde stad Berlijn en de dagelijkse beslommeringen van haar inwoners.

Hoe open de landsgrenzen inmiddels ook zijn in de Europese Unie, in de lucht zijn we nog lekker nationalistisch: de hemel boven Europa is onderverdeeld in 27 nationale luchtruimen, beheerd door nationale instanties. Eurocontrol komt pas in actie op grote hoogte wanneer een vliegtuig niet meer onder een controletoren of nationale autoriteit valt. Er lagen – al voor de uitbarsting van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull – ideeën om op dit terrein beter samen te werken onder de ambitieuze naam ‘Single European Sky’. De Benelux, Duitsland en Frankrijk bijvoorbeeld zouden samen één luchtruim gaan vormen. Dat is efficiënter, maar ook veiliger.

Daarnaast is betere onderlinge afstemming van groot belang: was het werkelijk nodig om al het vliegverkeer dagen lang stil te leggen, of was er misschien maatwerk mogelijk met beperkt luchtverkeer op bepaalde tijden en onder bepaalde weersomstandigheden? De stofwolkervaring laat zien dat de samenwerking onder de ‘Single European Sky’ snel gerealiseerd moeten worden.

Maar ook de alternatieven voor de luchtvaart moeten hoger op de kaart. Ondanks de Europese subsidies voor Europese hogesnelheidsnetwerken, ondervindt het grensoverschrijdende treinverkeer vaak nog onnodig hinder: er moet op de grens van locomotief gewisseld worden, de kaartautomaten geven alleen maar kaarten voor het binnenland, diensregelingen sluiten niet op elkaar aan, enzovoort. Hier moeten nog flinke stappen worden gezet.

Het is goed dat Minister Eurlings oog had voor grensoverschrijdend openbaar vervoer en betere autowegverbindingen. Het is ook uitstekend dat er verschillende amendementen liggen op ons verkiezingsprogramma om die trend verder door te zetten. Zo kunnen we binnen onze partij in gemeente, provincie, Tweede Kamer en Europa verder werken aan betere verbindingen over open grenzen, ter land, ter zee én in de lucht.

De hemel boven Europa is a post from De Lange Adem.

Daar zitten ze dan, de 27 kandidaat-leden van de nieuwe Europese Commissie. Vandaag beslist het Europees Parlement of ze het groene licht krijgen en voor vijf jaar aan de slag kunnen. Het heeft iets van ons eigen vak K, zoals ze daar bij elkaar zitten. Maar daar houdt de vergelijking ook op.

Anders dan in onze regering zijn vrijwel alle grote politieke stromingen vertegenwoordigd in het commissiecollege. Kandidaat-commissarissen worden door hun lidstaat voorgedragen, in overleg met de al eerder benoemde voorzitter die moet waken over het juiste politieke kleurenpalet en de portefeuilleverdeling. Wel is de gewoonte ontstaan dat de grootste politieke fractie na de Europese verkiezingen ook de meeste commissarissen levert. Vandaar de 12 EVP-ers in de commissie Barroso II, maar ook de Socialisten en Liberalen zijn vertegenwoordigd.

Apart zijn ook de hoorzittingen waaraan de kandidaten worden onderworpen. Je kunt je niet voorstellen dat kandidaat-ministers in Den Haag voor hun benoeming voor de Tweede Kamer moeten verschijnen om hun visie en aanpak uit de doeken te doen. Dat is echter precies wat er in Brussel en Straatsburg wel gebeurt. En alhoewel het Europees Parlement alleen voor of tegen het college in zijn totaliteit mag stemmen, is de druk groot om individuele kandidaten die slecht presteren te vervangen. Dat betekende exit voor de Bulgaarse kandidaat Jeleva. Er zal nog wel even nagepraat worden over waarom: sneuvelde ze door een heksenjacht van de andere fracties, door het achterhouden van financiële informatie of door te weinig inhoudelijke kennis? Over haar vroegere bedrijf en financiële belangen kan ik niet oordelen, maar verder was het denk ik een combinatie van factoren. De nieuwe Bulgaarse kandidaat wist het Parlement in elk geval wèl te overtuigen en zit inmiddels gezellig mee in vak K.

Eenmaal beëdigd, kan het Europees Parlement formeel gezien alleen het voltallige college naar huis sturen en geen individuele commissarissen. Het recht om individuele commissieleden na een motie van wantrouwen weg te kunnen sturen bleek bij elke verdragswijziging helaas een brug te ver. Helaas, want zo kan een individuele commissaris die slecht presteert de hele Commissie in gevaar brengen. Dat gebeurde in 1999 toen de volledige Commissie Santer moest opstappen nadat de Franse commissaris Cresson het niet zo nauw had genomen met het verdelen van onderzoeksopdrachten. Sindsdien heeft het Parlement wel de toezegging van de Commissievoorzitter afgedwongen dat hij moet overwegen een commissielid dat het vertrouwen van het Parlement verloor te vragen op te stappen. Bovendien staat inmiddels in het Verdrag dat een commissielid na zo´n verzoek ook moèt opstappen.

Langzaam beginnen de commissiebankjes dus steeds meer te lijken op een vak K. Het Blackberry-gehalte is alvast even hoog….

Vak K (zoek de verschillen…) is a post from De Lange Adem.

Paul McCartney tegenspreken, dat doe je niet zomaar. Vele reacties waren het gevolg. Tot aan mijn Britse schoonfamilie aan toe, want zeker in Engeland is Sir Paul een grootheid, die je niet zomaar afvalt. Het wordt dus een lastige Kerst, daar in Engeland, dit jaar. Bij de traditionele kalkoen en de vegetarische ‘cashew bake’ van mijn schoonzusje zal het thema zeker opnieuw aangesneden worden. Daarbij zal ons kerstmenu mijn punt alleen maar onderstrepen.

Het pleiten voor een meat free day is kort door de bocht, was en blijft mijn stelling. Het feit dat veel Nederlanders dat al doen nog daargelaten (veel afwisseling en alles met mate blijft nu eenmaal het best voor je gezondheid). Maar als je weet dat 50% van het geproduceerde voedsel nooit geconsumeerd wordt en dat 20 procent van onze volle supermarktkar uiteindelijk in de prullenbak verdwijnt, dan moet je toch concluderen dat er ook door het zuiniger omgaan met voedsel veel te winnen valt. Een kliekjesdag, dus!

Daarnaast vind ik het jammer dat de ex-Beatle en zijn volgelingen alle ‘meat’ over één kam scheren. Vergelijk je Zuid-Amerikaans rundvlees met de consumptie van bonen, dan hebben ze een punt: een Argentijnse steak heeft per kilo een CO2 impact van maar liefst 60 kilo. Bij een Europees biefstukje is dat 15 kilo. Wat verklaart het grote verschil? De intensievere houderijsystemen in Europa. In dit geval is intensiever dus beter; een ‘inconvenient truth’ voor bepaalde partijen, maar wel waar. Dan kan Marianne Thieme flippen wat ze wil, de cijfers liegen niet.

In het geval van varkensvlees en kip worden de verschillen met vegetarische alternatieven nog kleiner. Kip heeft een CO2 impact van 2,6 kilo per kilo product en cashewnoten 2,3 kilo. Daarmee doet mijn kerstlunch qua CO2 dus niet onder aan de (overigens ook heerlijke) ‘cashew bake’ van het vegetarische deel van de familie. Om over de heerlijke kliekjes de volgende dag (kalkoen op brood met cranberrysaus – delicious!) nog maar te zwijgen…

De hele uitzending kunt u via deze link bekijken!

(ook te lezen op de weblog van Pauw en Witteman)

Sir Paul is a post from De Lange Adem.

Verbazing dat het al zo lang geleden is, want het staat nog vers in ieders geheugen gegrift. Iedereen weet nog wel waar hij was toen hij het nieuws van de val van de Muur hoorde. In mijn geval in een bus, samen met mijn klasgenoten uit gymnasium 3. Nerds als wij waren hadden we een dichtwedstrijd gewonnen en reisden we van Utrecht naar het Hoge Noorden ( Leeuwarden of Groningen, het geheugen laat me even in de steek) om de prijs in ontvangst te nemen. Midden in de nacht reisden we terug naar Utrecht, waar onze ouders op ons stonden te wachten. Daar in die bus hoorden we het nieuws over de Muur. Jong als we waren met onze 14 of 15 jaar, we hadden wel door dat er op dat moment geschiedenis werd geschreven. Daar wilden we bij zijn! Helaas was de buschauffeur niet over te halen om koers te zetten naar Berlijn, ondanks het in onze ogen aanlokkelijke aanbod van een aantal Swatch-horloges en een walkman… 

Verbazing ook dat er pas 20 jaar verstreken zijn, want de verschillen met toen zijn groot. Europa is herenigd. Sinds dit jaar heeft het Europees Parlement een Poolse voorzitter, een oud-vakbondsman van Solidarnosc. En samen met Jarosław Wałesa (inderdaad, de zoon van) en andere jonge europarlementariërs deed ik het voorstel om voortaan de negende november in heel Europa stil te staan bij de strijd tegen onderdrukking. De jongste generatie Europese burgers en kiezers zijn geboren na de val van de Muur. Om Europa echt te begrijpen mogen we deze geschiedenis echter niet vergeten.

Muur is a post from De Lange Adem.