Een EK of WK blijft een aparte gewaarwording in een internationale

omgeving als het Europees Parlement. Dat sport verbroedert merkten we

tijdens ‘onze’ eerste wedstrijd, die Deense en Nederlandse medewerkers

en politici samen bekeken. Tegelijkertijd neemt ook de nationale trots

toe: het kantoor van mijn medewerkers is ineens opvallend oranje en

uit de burelen van de Spaanse en Franse collega’s klonken de afgelopen

week getergde kreten. Eenmaal terug thuis in Nederland valt me op hoezeer de Nederlandse bevolking openstaat voor nieuwe invloeden enervaringen. Zo zijn we inmiddels ervaren vuvuzela-bespelers.

Ook culinair gezien staan we ineens overal voor open. Rondom de

wedstrijd Nederland-Japan zag ik de buren massaal aan de sushi en wie

had er voor het WK gehoord van een 'skottelbraai', het Zuid-Afrikaanse

compromis tussen Amerikaanse barbecue en de Aziatische wok? Een maand

geleden nog geheel onbekend, nu de nieuwe aanwinst in menige

achtertuin. Soms zou je willen dat Nederlanders net zo trots zouden

zijn op onze eigen producten en niet alleen op al dat exotische van

veraf. Maar goed, de supermarkten kunnen de proviand voor op en om de

skottelbraai amper aanvoeren. Zij verwachten dankzij het WK 50 miljoen euro

extra te incasseren. Hopelijk ziet ook de boer daar iets van terug, al

is de ervaring helaas anders. Volgende week zal de landbouwcommissie

van het Europees Parlement in het rapport van collega Bové de

Commissie aansporen eindelijk iets aan deze kromme margeverdeling te

doen.

Wat we bij al dat voetbalgeweld en die culinaire excessen nog wel eens

vergeten is dat Nederland en Europa niet alleen tijdens het WK maar al

sinds jaar en dag de belangrijkste agrarische handelspartners zijn voor

Zuid-Afrika. Meer dan de helft van Zuid-Afrika’s agroproducten vinden

hun weg naar de EU, zoals wijn, maïs, sinaasappels, druiven en

rietsuiker. De import vanuit de EU is een stuk kleiner, waardoor de

handelsbalans ruim een miljard euro in de plus staat. Dezelfde trend zien

we trouwens voor het hele continent Afrika, dat dankzij speciale

handelsakkoorden voor de armste landen vrije toegang heeft tot de

Europese markt. De EU is dan ook de grootste importeur van

landbouwproducten uit Afrika.

Toch slagen burgers en (erger nog) politici er keer op keer weer in

te spreken over het ‘fort Europa’ waar producten uit

ontwikkelingslanden geen tot weinig toegang krijgen en dat eigen producten

massaal met exportsubsidies op de wereldmarkt dumpt. Twintig jaar

geleden hadden ze een punt, maar inmiddels loopt Europa voorop in

markttoegang voor de armste landen. Eenzijdig hebben we besloten in

2013 alle exportsteun te stoppen. Zelfs met Obama in het Witte Huis

heeft Amerika dat moedige voorbeeld nog niet durven volgen.

Ik hoop dat deze boodschap ook aankomt bij degenen die braden rond de 'skottel' en verder wens ik iedereen natuurlijk nog veel voetbalplezier toe!

Onlangs bracht ik een bezoek aan de afvalverbrandingsinstallatie op het Europark van Coevorden. Samen met o.a. ons Drentse Tweede Kamerlid Margreeth Smilde en de fractievoorzitter van CDA Coevorden, Jeroen Huizing, was onze partij daar goed vertegenwoordigd. Nu breng ik als woordvoerder milieu wel vaker een bezoek aan een installatie voor afvalverwerking, maar door haar ligging is deze installatie wel erg uniek: afval wordt vanuit Nederland en Duitsland aangevoerd, de verbrandingsoven staat in Duitsland en het transformatorhuis dat stoom omzet in energie staat op Nederlands grondgebied en levert elektriciteit aan het Nederlandse net.

Een win-winsituatie, zou je denken, precies zoals Europa bedoeld is. Immers, in de relatief dun bevolkte gebieden Drenthe en de regio Emlichheim hebben twee aparte centrales geen zin. Tel je beide regio's samen, dan is er wel behoefte aan een moderne afvalverbrandingsinstallatie en hoeft er niet gesleept te worden met afval buiten de regio. In de praktijk viel dat helaas nogal tegen. Hoewel er Europese wetten zijn over het vervoeren en verwerken (en het liefst hergebruiken) van afval, komt er bij grensoverschrijdend transport van afval een flink pak papierwerk kijken. Bovendien helpt het natuurlijk niet als een van beide landen (u raadt al welk…) vooruit gaat lopen op Europese regels, zodat de wetten aan beide kanten van de grens niet meer overeenkomen.

Graag probeer ik mijn steentje bij te dragen aan het opheffen van onnodige knelpunten aan de grens. We hebben de hefbomen aan de grens immers niet afgeschaft om nieuwe, virtuele barrières in het leven te roepen. Mooi dat we daarvoor als CDA in Drenthe, Den Haag en Brussel de handen ineen kunnen slaan.

Een apart plaatje in London, vorige week: niet één maar twee stralende 'winnaars' van de parlementsverkiezingen voor de deur van Downing Street 10. Voor het eerst sinds 1945 kent Groot-Brittannië weer een coalitie. Dat is duidelijk even wennen voor mijn Britse collega's. Hun kiessysteem is dermate gericht op het verkrijgen van aan absolute meerderheid, dat de winnaar van de verkiezingen meestal alleen kan regeren. Coalities en compromissen zijn dus een zeldzaamheid. Wellicht dat het Europees Parlement daarom zo'n lastige omgeving is voor de Britten, aangezien hier juist alles draait om het vinden van een gulden middenweg.

Het kan, denk ik, zeker geen kwaad dat er ook aan de andere kant van de Noordzee ervaring wordt opgedaan met een coalitieregering. Sterker nog, in deze moeilijke economische tijden zijn brede coalities met een sterke basis misschien belangrijker dan ooit. Neem Griekenland. Het land gaat nog steeds langs een economische afgrond en moet beroep doen op leningen van Europese landen en het IMF. Heel terecht is die hulp aan voorwaarden gebonden. Er moeten pijnlijke hervormingen doorgevoerd worden. Naar mijn mening vraagt dat om een brede nationale aanpak. Helaas dreigt het Griekse Parlement er een politiek spel van te maken, waarbij de (rechtse) oppositie haar kans ruikt en zich aan de zijde van de demonstranten schaart. Gelukkig zijn er bij de oppositiepartij echter ook nog parlementariërs met gevoel voor verantwoordelijkheid: zij stemden met de (linkse) regering mee vóór de pijnlijke ingrepen, in het belang van het land. Hulde voor deze collega's.

Natuurlijk wil ik met mijn pleidooi voor een sterke, breed gedragen coalitie niet vooruitlopen op onze Tweede Kamerverkiezingen. Wel is mijn signaal dat je voor die degelijkheid en betrouwbaarheid bij de christendemocraten moet zijn. Dat bleek ook maar weer eens in België. Terwijl het begrotingstekort opliep en het Belgische voorzitterschap van de EU voor de deur stond besloot de nieuwe leider van de (Vlaamse) liberalen de regering te laten vallen, geheel tegen de zin van de Waalse liberale collega's in. Een heerlijk samenhangend geheel, die Belgische liberale familie… Dit in tegenstelling tot de christendemocraten die aan beide kanten van de taalgrens lieten weten dat nu niet het moment was om de regering te laten vallen. Paradoxaal genoeg dreigt die verantwoordelijkheidszin stemmen te kosten bij de Belgische verkiezingen van 13 juni.

Ook de weg naar onze verkiezingen van 9 juni is niet eenvoudig. Partijen begonnen al op voorhand allerlei coalitiepartners uit te sluiten, waarmee ze de kans op een daadkrachtige coalitie alleen maar verder verkleinen. Het CDA doet daar niet aan mee. Wij voeren campagne op eigen kracht en op de inhoud, met mensen die ook in moeilijke economische tijden gedegen besluiten durven te nemen en zich niet gek laten maken. Daar kunnen we als christendemocraten trots op zijn. Dat wisten we in Nederland natuurlijk al, maar ook de Europese voorbeelden laten het nog eens zien. Ik wens alle kandidaten en campagneteams veel succes. Op naar een mooi resultaat!

Misschien kent u de prijswinnende film van de Duitse regisseur Wim Wenders, "Der Himmel über Berlin". Wellicht lag het aan de goede CDA-CDU bijeenkomst waar ik een aantal weken geleden was (waarbij ook de Euregio vertegenwoordigd was), maar aan die Duitse film uit 1987 moest ik deze week denken toen we in Straatsburg werden geconfronteerd met de stopzetting van het luchtverkeer. In Wenders’ film kijken twee engelen neer op de gedeelde stad Berlijn en de dagelijkse beslommeringen van haar inwoners. Vandaag kijk ik vanuit mijn kantoor in het Europees Parlement naar de verdeelde lucht boven Europa.

Hoe open de landsgrenzen inmiddels ook zijn in de Europese Unie, in de lucht zijn we nog lekker nationalistisch: de hemel boven Europa is onderverdeeld in 27 nationale luchtruimen, beheerd door nationale instanties. Eurocontrol komt pas in actie op grote hoogte wanneer een vliegtuig niet meer onder een controletoren of nationale autoriteit valt. Er lagen – al voor de uitbarsting van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull – ideeën om op dit terrein beter samen te werken onder de ambitieuze naam ‘Single European Sky’. De Benelux, Duitsland en Frankrijk bijvoorbeeld zouden samen één luchtruim gaan vormen. Dat is efficiënter, maar ook veiliger.

Daarnaast is betere onderlinge afstemming van groot belang: was het werkelijk nodig om al het vliegverkeer dagen lang stil te leggen, of was er misschien maatwerk mogelijk met beperkt luchtverkeer op bepaalde tijden en onder bepaalde weersomstandigheden? De stofwolkervaring laat zien dat de samenwerking onder de ‘Single European Sky’ snel gerealiseerd moeten worden.

Maar ook de alternatieven voor de luchtvaart moeten hoger op de kaart. Ondanks de Europese subsidies voor Europese hogesnelheidsnetwerken, ondervindt het grensoverschrijdende treinverkeer vaak nog onnodig hinder: er moet op de grens van locomotief gewisseld worden, de kaartautomaten geven alleen maar kaarten voor het binnenland, diensregelingen sluiten niet op elkaar aan, enzovoort. Hier moeten nog flinke stappen worden gezet.

Het is goed dat Minister Eurlings oog had voor grensoverschrijdend openbaar vervoer en betere autowegverbindingen. Het is ook uitstekend dat er verschillende amendementen liggen op ons verkiezingsprogramma om die trend verder door te zetten. Zo kunnen we binnen onze partij in gemeente, provincie, Tweede Kamer en Europa verder werken aan betere verbindingen over open grenzen, ter land, ter zee én in de lucht.

Voor de voetbalwedstrijd van komende zaterdag 27 februari tussen Be Fair Waddinxveen en Floreant uit Boskoop zijn er via ons kantoor wel heel speciale gelukswensen binnengekomen voor Be Fair: Louis van Gaal, trainer bij Bayern München, wenst hen via een filmpje veel succes.

Het filmpje kun je hier vinden!

Ik ben lijstduwer voor CDA Waddinxveen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart. Kijk hier voor meer informatie!

Daar zitten ze dan, de 27 kandidaat-leden van de nieuwe Europese Commissie. Vandaag beslist het Europees Parlement of ze het groene licht krijgen en voor vijf jaar aan de slag kunnen. Het heeft iets van ons eigen vak K, zoals ze daar bij elkaar zitten. Maar daar houdt de vergelijking ook op.

Anders dan in onze regering zijn vrijwel alle grote politieke stromingen vertegenwoordigd in het commissiecollege. Kandidaat-commissarissen worden door hun lidstaat voorgedragen, in overleg met de al eerder benoemde voorzitter die moet waken over het juiste politieke kleurenpalet en de portefeuilleverdeling. Wel is de gewoonte ontstaan dat de grootste politieke fractie na de Europese verkiezingen ook de meeste commissarissen levert. Vandaar de 12 EVP-ers in de commissie Barroso II, maar ook de Socialisten en Liberalen zijn vertegenwoordigd.

Apart zijn ook de hoorzittingen waaraan de kandidaten worden onderworpen. Je kunt je niet voorstellen dat kandidaat-ministers in Den Haag voor hun benoeming voor de Tweede Kamer moeten verschijnen om hun visie en aanpak uit de doeken te doen. Dat is echter precies wat er in Brussel en Straatsburg wel gebeurt. En alhoewel het Europees Parlement alleen voor of tegen het college in zijn totaliteit mag stemmen, is de druk groot om individuele kandidaten die slecht presteren te vervangen. Dat betekende exit voor de Bulgaarse kandidaat Jeleva. Er zal nog wel even nagepraat worden over waarom: sneuvelde ze door een heksenjacht van de andere fracties, door het achterhouden van financiële informatie of door te weinig inhoudelijke kennis? Over haar vroegere bedrijf en financiële belangen kan ik niet oordelen, maar verder was het denk ik een combinatie van factoren. De nieuwe Bulgaarse kandidaat wist het Parlement in elk geval wèl te overtuigen en zit inmiddels gezellig mee in vak K.

Eenmaal beëdigd, kan het Europees Parlement formeel gezien alleen het voltallige college naar huis sturen en geen individuele commissarissen. Het recht om individuele commissieleden na een motie van wantrouwen weg te kunnen sturen bleek bij elke verdragswijziging helaas een brug te ver. Helaas, want zo kan een individuele commissaris die slecht presteert de hele Commissie in gevaar brengen. Dat gebeurde in 1999 toen de volledige Commissie Santer moest opstappen nadat de Franse commissaris Cresson het niet zo nauw had genomen met het verdelen van onderzoeksopdrachten. Sindsdien heeft het Parlement wel de toezegging van de Commissievoorzitter afgedwongen dat hij moet overwegen een commissielid dat het vertrouwen van het Parlement verloor te vragen op te stappen. Bovendien staat inmiddels in het Verdrag dat een commissielid na zo´n verzoek ook moèt opstappen.

Langzaam beginnen de commissiebankjes dus steeds meer te lijken op een vak K. Het Blackberry-gehalte is alvast even hoog….

“Je zult er maar zitten”, fluisterde een collega me toe, terwijl we in het Europees Parlement een kandidaat-eurocommissaris onder de loep namen. Het zijn inderdaad geen makkelijke uren voor de 26 kandidaten die deel uit willen maken van de nieuwe Europese Commissie, opnieuw onder leiding van de Portugees Barroso.

Sinds de val van de Commissie Santer heeft het Europees Parlement een grotere rol gekregen bij de benoeming van de Europese Commissie. In 1999 sneuvelde de Commissie Santer door de misstappen van één eurocommissaris, de Franse Edith Cresson. Zij had onderzoeksopdrachten gegeven aan vrienden en kennissen: een duidelijk voorbeeld van vriendjespolitiek. Aangezien de Europese Commissie echter als college opereert en verantwoordelijkheid draagt en Cresson weigerde de eer aan zichzelf te houden, dreigde het Europees Parlement de voltallige Commissie naar huis te sturen. Onder die druk trad het hele college in maart 1999 af. Verder kreeg het Europees Parlement het ook voor elkaar dat de nieuwe Commissievoorzitter, Prodi, toezegde individuele kandidaten te vragen op te stappen indien ze niet voldeden. Bovendien kreeg het Europees Parlement dankzij nieuwe verdragen een grotere rol bij de benoeming van de Commissievoorzitter.

In de praktijk betekent dit dat alle kandidaat-commissarissen eerst drie uur lang gehoord worden door leden van het Europees Parlement. Hun kritiek op de Italiaanse kandidaat leidde er de vorige keer, vijf jaar geleden, toe dat deze werd vervangen. Pas daarna gaf het Europees Parlement het groene licht voor de voltallige Commissie. Ook deze keer worden de kandidaten stevig aan de tand gevoeld. De kandidaat voor begrotingscontrole en fraudebestrijding bleef naar onze mening veel te vaag. We hebben ons oordeel dus opgeschort: hij zal eerst duidelijkere toezeggingen moeten doen over een betere controle op Europese uitgaven. De kandidaat voor landbouw daarentegen kwam ondanks voorafgaande kritiek ongeschonden door zijn hoorzitting, door in verschillende talen blijk te geven van gedegen kennis en grote affiniteit met landbouw en platteland.

Natuurlijk brengt deze aanpak ook verantwoordelijkheden voor parlementariërs met zich mee. Partijpolitiek heeft hier geen plaats. Kandidaten moeten op kennis en kunde beoordeeld worden en eventuele kritiek moet degelijk onderbouwd zijn. Dankzij goede samenwerking slaagt de CDA delegatie in het Europees Parlement erin bij vrijwel alle hoorzittingen aanwezig te zijn. Wij hebben straks dus een goed beeld van de kandidaten en kunnen een afgewogen keuze maken. Zoals u dat van ons gewend bent.

Paul McCartney tegenspreken, dat doe je niet zomaar. Vele reacties waren het gevolg. Tot aan mijn Britse schoonfamilie aan toe, want zeker in Engeland is Sir Paul een grootheid, die je niet zomaar afvalt. Het wordt dus een lastige Kerst, daar in Engeland, dit jaar. Bij de traditionele kalkoen en de vegetarische ‘cashew bake’ van mijn schoonzusje zal het thema zeker opnieuw aangesneden worden. Daarbij zal ons kerstmenu mijn punt alleen maar onderstrepen.

Het pleiten voor een meat free day is kort door de bocht, was en blijft mijn stelling. Het feit dat veel Nederlanders dat al doen nog daargelaten (veel afwisseling en alles met mate blijft nu eenmaal het best voor je gezondheid). Maar als je weet dat 50% van het geproduceerde voedsel nooit geconsumeerd wordt en dat 20 procent van onze volle supermarktkar uiteindelijk in de prullenbak verdwijnt, dan moet je toch concluderen dat er ook door het zuiniger omgaan met voedsel veel te winnen valt. Een kliekjesdag, dus!

Daarnaast vind ik het jammer dat de ex-Beatle en zijn volgelingen alle ‘meat’ over één kam scheren. Vergelijk je Zuid-Amerikaans rundvlees met de consumptie van bonen, dan hebben ze een punt: een Argentijnse steak heeft per kilo een CO2 impact van maar liefst 60 kilo. Bij een Europees biefstukje is dat 15 kilo. Wat verklaart het grote verschil? De intensievere houderijsystemen in Europa. In dit geval is intensiever dus beter; een ‘inconvenient truth’ voor bepaalde partijen, maar wel waar. Dan kan Marianne Thieme flippen wat ze wil, de cijfers liegen niet.

In het geval van varkensvlees en kip worden de verschillen met vegetarische alternatieven nog kleiner. Kip heeft een CO2 impact van 2,6 kilo per kilo product en cashewnoten 2,3 kilo. Daarmee doet mijn kerstlunch qua CO2 dus niet onder aan de (overigens ook heerlijke) ‘cashew bake’ van het vegetarische deel van de familie. Om over de heerlijke kliekjes de volgende dag (kalkoen op brood met cranberrysaus – delicious!) nog maar te zwijgen…

De hele uitzending kunt u via deze link bekijken!

(ook te lezen op de weblog van Pauw en Witteman)

Een heerlijke spraakverwarring bij de persconferentie van Koeman gisteren. Gevraagd naar de wedstrijd van vandaag maakte hij duidelijk dat AZ moet winnen vanavond van Olympiacos Piraeus. Een gelijk spel is niet genoeg in Alkmaar. Een makkelijke opdracht, dus, concludeerde Koeman. Makkelijk in de zin van duidelijk: alleen een overwinning telt. Alleen…, zo kwam dat niet aan in Griekse oren… Na vertaling door een tolk meende de meegereisde Griekse pers dat Koeman met droge ogen beweerd had dat AZ Olympiacos wel even makkelijk zou inmaken vanavond. Verontwaardiging alom! Koeman probeerde het nog maar een keer. Met dezelfde babylonische spraakverwarring tot gevolg. Heel herkenbaar. Zeker als je al radio luisterend op weg bent naar Schiphol om af te reizen naar de hoofdstad van de babylonische spraakverwarring: Straatsburg.

Ook hier horen mensen regelmatig heel iets anders dan er gezegd is. Soms komt dat door de enorme hoeveelheid talen die hier gesproken worden. En soms is het strategisch gewoon handiger om iets even niet te begrijpen. Hoe het ook zij, Koeman’s verwarring en frustratie vond ik heel begrijpelijk. En bovendien een troost: ik ben niet de enige; ook Koeman heeft hier af en toe last van… Het voordeel van het Europees Parlement is dan wel weer dat we zo’n 100 tv-zenders uit alle lidstaten kunnen ontvangen. De wedstrijd hoef ik dus niet te missen, hier in het babylonische hoofdkwartier.

Negen november. Twintig jaar geleden viel de Berlijnse Muur. Wat denk je dan, als je wakker wordt op zo´n historische dag? Om eerlijk te zijn, de eerste gedachte was "Ik word nu toch echt oud", maar dat kan ook aan het drukke weekend gelegen hebben… De tweede gedachte was een dubbele. Aan de ene kant denk je "Is dat AL 20 jaar geleden" en aan de andere kant verbaas je je dat er PAS 20 jaar voorbij zijn, want er is in de tussentijd natuurlijk veel gebeurd. Beide reacties lijken me logisch.

Verbazing dat het al zo lang geleden is, want het staat nog vers in ieders geheugen gegrift. Iedereen weet nog wel waar hij was toen hij het nieuws van de val van de Muur hoorde. In mijn geval in een bus, samen met mijn klasgenoten uit gymnasium 3. Nerds als wij waren hadden we een dichtwedstrijd gewonnen en reisden we van Utrecht naar het Hoge Noorden ( Leeuwarden of Groningen, het geheugen laat me even in de steek) om de prijs in ontvangst te nemen. Midden in de nacht reisden we terug naar Utrecht, waar onze ouders op ons stonden te wachten. Daar in die bus hoorden we het nieuws over de Muur. Jong als we waren met onze 14 of 15 jaar, we hadden wel door dat er op dat moment geschiedenis werd geschreven. Daar wilden we bij zijn! Helaas was de buschauffeur niet over te halen om koers te zetten naar Berlijn, ondanks het in onze ogen aanlokkelijke aanbod van een aantal Swatch-horloges en een walkman… 

Verbazing ook dat er pas 20 jaar verstreken zijn, want de verschillen met toen zijn groot. Europa is herenigd. Sinds dit jaar heeft het Europees Parlement een Poolse voorzitter, een oud-vakbondsman van Solidarnosc. En samen met Jarosław Wałesa (inderdaad, de zoon van) en andere jonge europarlementariërs deed ik het voorstel om voortaan de negende november in heel Europa stil te staan bij de strijd tegen onderdrukking. De jongste generatie Europese burgers en kiezers zijn geboren na de val van de Muur. Om Europa echt te begrijpen mogen we deze geschiedenis echter niet vergeten.